ಕಲಾತಪಸ್ವಿ ಇನ್ನಿಲ್ಲ- R K Srikantan no more

 In RAGAMALA

DSC_0152ಕಲಾತಪಸ್ವಿ ಇನ್ನಿಲ್ಲ

1920ರಲ್ಲಿ ಜನವರಿ 14ರ ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಹಬ್ಬದಂದು ಕಾವೇರಿ ತೀರದ ರುದ್ರಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ, ಏಳು ಸ್ವರಗಳು ಸದಾ ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಗೀತಪ್ರಿಯ ಸಂಕೇತಿ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ ತಾಯಿ ಸಣ್ಣಕ್ಕನ ಸಂಗೀತಮಯ ಜೋಗುಳಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡೇ ಬೆಳೆದವರು ಶ್ರೀಕಂಠನ್.  ಅವರ ಅಜ್ಜ, ತಂದೆ ಹಾಗೂ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರರೆಲ್ಲರೂ ಸಂಗೀತಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸಿದವರೆ.  ಅವರ ತಾಯಿಯ ತಂದೆ ಬೆಟ್ಟದಪುರ ನಾರಾಯಣಸ್ವಾಮಿಯವರು ವೈಣಿಕರು ಹಾಗೂ ಗಾಯಕರು; ಮೂಗೂರು ಸುಬ್ಬಣ್ಣನವರ ಶಿಷ್ಯರು.  ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರ ತಂದೆ ರುದ್ರಪಟ್ಟಣ ಕೃಷ್ಣಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಸಂಗೀತಗಾರರು, ಹರಿಕಥಾವಿದ್ವಾಂಸರು, ನಾಟಕಕಾರರು ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಂಡಿತರೂ ಆಗಿದ್ದರು.  ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರ ಹಿರಿಯಣ್ಣ ಆರ್.ಕೆ. ವೆಂಕಟರಾಮಾಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಚೌಡಯ್ಯನವರ ಶಿಷ್ಯರು, ಹೆಸರಾಂತ ಪಿಟೀಲು ವಿದ್ವಾಂಸರು.  ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಅಣ್ಣ ನಾರಾಯಣಸ್ವಾಮಿಯವರು ಮುಸಿರಿಯವರ ಶಿಷ್ಯರು ಹಾಗೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಗಾಯಕರು.  ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸಹೋದರ ಅರ್.ಕೆ. ರಾಮನಾಥನ್ ಆಂಗ್ಲಭಾಷಾ ಉಪನ್ಯಾಸಕರು ಮತ್ತು ಹಾಡುಗಾರರು.
ಈ ಸಂಗೀತ ವಾತಾವರಣವು ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರ ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿದ್ದು ಹೌದಾದರೂ ವಿದ್ವಾನ್ ಎಂ.ಎ. ನರಸಿಂಹಾಚಾರ್ ಹೇಳುವಂತೆ “ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರು ಸ್ವಂತ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡವರು ಮತ್ತು  ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಅಭಿನಂದನೆ ಮತ್ತು ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಅವರಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದದ್ದು ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ.”
ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರು ಏಳನೆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆರಂಭದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ತಮ್ಮ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಸಹೋದರ ವೆಂಕಟರಾಮಾಶಾಸ್ತ್ರಿಯವರಲ್ಲಿ ಪಡೆದರು.  “ನನ್ನ ಸಹೋದರ ನನಗೆ ಮಹಾನ್ ವಾಗ್ಗೇಯಕಾರರ ಹಲವಾರು ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಿದರು.  ರಾಗದ ಸಾರ, ಕೃತಿಯ ರಚನೆ ಹಾಗೂ ಅದರ ಪಾಠಾಂತರ ಮನನ ಆಗುವವರಗೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಆದರೆ ಕಛೇರಿ ಕೇಳುವಾಗ ಹೀಗೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ಸ್ವರಪ್ರಸ್ತಾರವನ್ನು ಬರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಅವರು ಮದ್ರಾಸಿಗೆ ಹೋದಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ನನಗೆ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಕಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.  ಅದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ”  ಈ ನಡುವೆ ಮದ್ರಾಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ವೆಂಕಟರಾಮಾಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರಿಗೆ  ಮದ್ರಾಸ್ ಕಾಪರ್ೋರೇಷನ್ ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಮಾಸ್ಟರ್ ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಎಂದು ಮೊದಲ ಕಾಂಟ್ರಾಕ್ಟ್ ದೊರಕಿತು.  ಆಕಾಶವಾಣಿಯ ಧ್ವನಿಮುದ್ರಣಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಕಲಿತ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಹಾಡಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅಣ್ಣ ವೆಂಕಟರಾಮಾಶಾಸ್ತ್ರಿಯವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಅರಿಯಾಕುಡಿ, ಮಹಾರಾಜಪುರಂ, ಮುಸಿರಿ, ಶೆಮ್ಮಂಗುಡಿ ಮುಂತಾದ  ಪ್ರಖ್ಯಾತ ವಿದ್ವಾಂಸರ ಜೊತೆಗಿನ ಒಡನಾಟ ದೊರಕಿತು. ಅವರಿಂದ ಅಮೂಲ್ಯ ಕೃತಿಗಳ ಪಾಠಾಂತರದ ಸಂಗ್ರಹ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.  ಅವರನ್ನು ಹಾಡುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಅವರು ಹಾಡಿದಾಗ ಅದರ ಸ್ವರಪ್ರಸ್ತಾರವನ್ನು ಗುರುತು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.  ಅದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಮಾಡಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಅವರ ಮುಂದೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.  ಹಿರಿಯರ ಹಾಡಿಕೆಯನ್ನು ಹೀಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಅವರ ಕೇಳುವಿಕೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕುಗೊಳಿಸಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗೊಳಿಸಿತು.  ಆತ್ಮವಿಮಶರ್ೆ, ತಮ್ಮ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಪರಿಷ್ಕರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನ ಹಾಗೂ ಎಡೆಬಿಡದ ಸ್ವಂತ ಸಾಧನೆ ಇವು ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಸ್ವಂತ ಶೈಲಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಯಿತು.
ಸಂಗೀತದ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಅವರ ಶಾಲಾ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವೂ ಸಾಗಿತು.  ಸದ್ವಿದ್ಯಾ ಪಾಠಶಾಲೆ, ಬನುಮಯ್ಯ ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿತವರು, ಮಹಾರಾಜಾ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಬಿ.ಎ. ಪದವಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು.  ಈ ಶಿಕ್ಷಣವು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರೌಢಿಮೆಯನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಟ್ಟು ಮುಂದೆ ಅವರು ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಾಗಲು ಸಹಾಯಕವಾಯಿತು.
ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಗಿಸಿದ ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರು ಬೇರೆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗದೆ ಸಂಗೀತವನ್ನೇ ವೃತ್ತಿಯನ್ನಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.  ಬಿವಿಕೆ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯವರು ತಿಳಿಸುವಂತೆ “ಕನರ್ಾಟಕದಲ್ಲಿ ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಇದ್ದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರ ನಿಲುವು ತುಂಬಾ ಧೈರ್ಯದ ನಿಧರ್ಾರವಾಗಿತ್ತು.  ಕಛೇರಿಗಳಿಂದ ಬರುವ ಆದಾಯ ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು.  ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಗೀತವನ್ನೇ ವೃತ್ತಿಯನ್ನಾಗಿ ಆರಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಅಧ್ಯಾಪನ ಒಂದು ಪಯರ್ಾಯವಾಗಿತ್ತು.”  ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರು ಮಾಡಿದ್ದು ಕೂಡ ಅದೇ.  ಸರಳವಾದ ಬದುಕಿನ ಕ್ರಮದಿಂದಾಗಿ ತಮಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಆದಾಯದಿಂದಲೇ ಬದುಕನ್ನು ತೂಗಿಸುವುದು ಸುಲಭವಾಯ್ತು.  ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರಿಗೆ ಮೈಸೂರ್ ಬ್ರಾಡ್ಕಾಸ್ಟಿಂಗ್ ಸ್ಟೇಷನ್ನಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತ ಕಲಿಸುವ ಗುರುಗಳಾಗಿ ಕೆಲಸ ದೊರಕಿತು.  ಭಾರತ ಸಕರ್ಾರದ ಸ್ವಾಮ್ಯಕ್ಕೊಳಪಟ್ಟು ಅದು ಆಕಾಶವಾಣಿಯಾದ ನಂತರ ಸುಮಾರು 40ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರು ವರ್ಗವಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ನೆಲಸಿದರು.
ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರು ಆಕಾಶವಾಣಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದು ಅವರ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಒಂದು ಮಹತ್ತರವಾದ ಘಟ್ಟ.    ಆಕಾಶವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಿರಿಯರ ಘನವಾದ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಅವರ ಜೊತೆಗಿನ ನಿಕಟವಾದ ಒಡನಾಟ ಇವುಗಳಿಂದಾಗಿ ಅವರ ಸಂಗೀತ ಪರಿಷ್ಕೃತಗೊಂಡು ಮೆರುಗನ್ನು ಗಳಿಸಿ, ವಿಸ್ತಾರ ಹಾಗೂ ಗಾಂಭೀರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು.
ಹಲವಾರು ಬಗೆಯ ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಒದಗಿಬಂದವು.  ಸಂಗೀತದ ವಿವಿಧ ಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡುವ ಅಪರೂಪದ ಅವಕಾಶ ಅವರಿಗೆ ದೊರಕಿತು.  ಅನೇಕ ಪರಿಚಿತ ಹಾಗೂ ಅಪರಿಚಿತ ಕೃತಿ, ರಾಗ, ತಾಳಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ರೂಪಕಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು.  ಶಿವಶರಣರ ವಚನಗಳಿಗೆ, ಹರಿದಾಸರ ಪದಗಳಿಗೆ, ನಾರಾಯಣತೀರ್ಥರ ‘ಕೃಷ್ಣಲೀಲಾ ತರಂಗಿಣಿ’ಯ ರುಕ್ಮಿಣೀ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ತರಂಗಗಳಿಗೆ, ಜೊತೆಗೆ ಬೇಂದ್ರೆ, ಡಿವಿಜಿ, ಮಾಸ್ತಿ, ಪುತಿನ, ಮುಂತಾದ ಸಮಕಾಲೀನ ಕವಿಗಳ ಕವಿತೆಗಳಿಗೆ ರಾಗ ಸಂಯೋಜಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಅವರಿಗೆ ದೊರಕಿತು.  ಇದು ಅವರ ಅಧ್ಯಯನಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಅನುಭವವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಸ್ತರಿಸಿತು.  “ಈ ಪ್ರಯೋಗಶೀಲತೆಯಿಂದಾಗಿ ಸಂಗೀತದ ಲಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರು ತುಂಬಾ ಗಟ್ಟಿಗರಾದರು.  ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಅವರ ಪ್ರಾತ್ಯಕ್ಷಿಕೆಗಳು ವಿದ್ವತ್ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕವಾಗಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು” (ಬಿವಿಕೆ ಶಾಸ್ತ್ರಿ).
ಹೀಗೆ ದೊರಕಿದ ಸಂದರ್ಭದಿಂದಾಗಿ ಸಂಗೀತದ ವಿವಿಧ ಪ್ರಕಾರಗಳು ಮತ್ತು ರಾಗಸಂಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕುರಿತು ತುಂಬಾ ತಾತ್ವಿಕವಾಗಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಲು ಅವರು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.  ಭಾವಗೀತೆ ಹಾಗೂ ಹರಿದಾಸರ ಪದಗಳಿಗೆ ರಾಗ ಸಂಯೋಜನೆ ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕುರಿತು ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ” ಭಾವಗೀತೆಗೆ ಸ್ವರಸಂಯೋಜನೆ ಮಾಡಬೇಕಾದಾಗ, ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವರಸಂಯೋಜನೆ ಇರಬಾರದು ಮತ್ತು ಸ್ವರ ಸಂಯೋಜನೆಯನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯತೆಯನ್ನು ಬಿಡಬಾರದು.  ಭಾವಗೀತೆ ಮತ್ತು ನವ್ಯ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುವಾಗ ಗೀತೆಗಳ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಸಂಗೀತ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕವಚವಾಗಿ ಆ ಭಾವವನ್ನು ಹೊಮ್ಮಿಸುವ ಹಾಗೆ ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜನೆ ಮಾಡಬೇಕಾದುದು ಅಗತ್ಯ.  ಇದು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತ ಕಲಿತವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯವೇ.  ಆದರೆ ನಾನದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.  ಭಾವಗೀತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ಯಾವ ರೀತಿ ಸ್ವರಸಂಯೋಜನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಕಲ್ಪನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸ್ವರ ಸಂಯೋಜನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.  ಒಂದು ಸಲ ಮೈಸೂರು ಆಕಾಶವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಕುವೆಂಪುರವರ ಒಂದು ಗೀತೆಗೆ ನಾವು ನಾಲ್ಕೈದು ಜನ ಸ್ವರ ಸಂಯೋಜನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ಹಾಡಿ, ಅನಂತರ ಕೊನೆಯ ದಿವಸ ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಏನು ಅಂತ ಕೇಳುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಿತ್ತು. ನಾನು ಉದಯರವಿಚಂದ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಗೀತೆಯನ್ನು ಹಾಡಿ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿದ್ದೆ.  ನಂತರ ಕುವೆಂಪು ಅವರು ಬಂದು ಹಾಡಿದ ನಾಲ್ಕೈದು ಜನರನ್ನೂ ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ನೀವು ಈ ರಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ವರಸಂಯೋಜನೆ ಮಾಡಿದ್ದೀರಲ್ಲಾ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಏನು? ಈ ರಾಗಕ್ಕೂ ಆ ಗೀತಕ್ಕೂ ಹೇಗೆ ಸಂಬಂಧ ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು  ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನೇ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದರು.  ಅದು ಉದಯರವಿಯ ಸೊಗಸಿನ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಒಂದು ಕವನ.  ಈ ಗೀತೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೀಗಿದೆ ಅದಕ್ಕೆ ಉದಯರವಿಚಂದ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ ಆ ಗೀತೆಯ ಸೊಗಸು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೂಡಿಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ.  “ನೀವು ಮಾಡಿದ್ದು ಸರಿ” ಅಂತ ಅಂದ್ರು ಕುವೆಂಪುರವರು.  ಹಾಗೆ ಭಾವಗೀತೆಗಳಿಗೆ ರಾಗಸಂಯೋಜನೆ ಮಾಡುವಾಗ ಗೀತೆಯ ಭಾವದ ಮೇಲೆ, ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೇಲೆ ಗಮನವಿಟ್ಟು ಸಂಗೀತ ಅದಕ್ಕೆ ಮಧುರವಾದ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ಆ ಗೀತೆ ಹೊಮ್ಮಬೇಕು ಎನ್ನುವುದೇ ಭಾವಗೀತೆಗಳ ಗಾಯನದ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ.  ಅದಕ್ಕೆ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಾರದು.  ಹಾಗೆಯೇ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದಂತೆ ಹಾಡಬೇಕಾದ ಗೀತೆಗಳಿಗೆ ಭಾವಗೀತೆಯ ಕವಚವನ್ನು ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಾರದು.  ಆಗ ಅದರ ಭಾವ ಕೆಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತದೆ.  ಎಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತ ಪ್ರಧಾನವೋ ಅಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿಯೇ ಇರಬೇಕು.  ಎಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅರ್ಥ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿರುತ್ತದೋ ಅಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತ ಗೌಣವಾಗಿ ಇದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ.  ಘನರಾಗಗಳಿಗಿಂತ ರಕ್ತಿರಾಗಗಳೇ ಭಾವಗೀತೆಗಳಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊಂದುತ್ತದೆ.  ಘನರಾಗಗಳನ್ನೂ ಹಾಕಬಹುದು ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಗುದ್ದಿಗುದ್ದಿ ಹಣ್ಣುಮಾಡಿ ಒಗ್ಗಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ” (ಸಂದರ್ಶನ)
ರಾಗಸಂಯೋಜನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರ ವಿವೇಚನೆ ಮತ್ತು ಔಚಿತ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಅನುಕರಣೀಯ.  “ದೇವರನಾಮದ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಛಂದಸ್ಸನ್ನು ಗಮನಿಸದೆ ತಾಳವನ್ನು ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ ಹೇಗ್ಹೇಗೋ ಹಾಡಿಬಿಡಬಾರದು, ಅವುಗಳಿಗೆ ಕಂಠಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ರಾಗ ಸಂಯೋಜನೆ ಮಾಡುವುದು ಔಚಿತ್ಯಪೂರ್ಣವಾಗಿರುತ್ತದೆ.  ದೇವರನಾಮಗಳಿಗೆ ಸಂಗೀತ ಭಾರವಾಗಬಾರದು.  ಒಬ್ಬ ರಾಗ ಸಂಯೋಜಕನಿಗೆ ಕೃತಿಕಾರನ ಉದ್ದೇಶ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರಬೇಕು.  ಆಗ ಮಾತ್ರ ಸರಿಯಾಗಿ ರಾಗ ಸಂಯೋಜಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ.  ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಸಂಗೀತವನ್ನು ತ್ಯಾಗರಾಜಾದಿಗಳಷ್ಟು ಪುರಂದರದಾಸರು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.  ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಬಳಸಿದರು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ರಚನೆಯ ಉದ್ದೇಶವೇ ಬೇರೆ ಇತ್ತು.  ಪುರಂದರದಾಸರು ಮತ್ತು ಇತರ ಹರಿದಾಸರು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆಂದರೆ ನೀತಿ, ಧರ್ಮ, ವೇದಾಂತ ಹಾಗೂ ಜನಜೀವನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿ, ಮಧುರವಾದ ಸಂಗೀತದ ಮೂಲಕ ಸುಲಭವಾಗಿ ಪ್ರಸಾರಮಾಡಿದರು.  ಈಗ ವಚನಗಳನ್ನು ನಾವು ಹಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀವಿ ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಅವರು ರಚಿಸಿದ್ದು ಉಪದೇಶಕ್ಕಾಗಿ.  ಹಾಗಾಗಿ ಒಬ್ಬ ರಸಿಕನಾಗಬೇಕಾದರೆ, ನಾದ ಮಾಧ್ಯಮ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರ ಮಾಧ್ಯಮ ಎರಡನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ತೂಗಿಸಬೇಕು.  ನಾದ ಮಾಧ್ಯಮ ಅಕ್ಷರ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ, ಪೋಷಕವಾಗಿ ಇರಬೇಕು.  ಆಗ ಮಾತ್ರ ರಸಿಕತೆ ಸಾಧ್ಯ.” ಒಬ್ಬ ಗುರುವಾಗಿ ಕನರ್ಾಟಕ ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರ ಕೊಡುಗೆ ಅಪಾರ.  ಕಛೇರಿ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿ ಮಾಡಿರುವ ಗುರು ಬಹುಶಃ ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರೇ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.  ಕಲಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ತುಂಬಾ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ವಿಧಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕಲಾವಿದರು ಶ್ರೀಕಂಠನ್.  ಅವರ ಕಲಿಸುವಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರ ಶಿಷ್ಯೆ ಟಿ.ಎಸ್. ಸತ್ಯವತಿ ತುಂಬಾ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.  “ಕವಿ ಕಾಳಿದಾಸ ಹೇಳುವಂತೆ ಕೆಲವರು ಉತ್ಕೃಷ್ಟವಾದ ಕಲಾರೂಪವನ್ನು ಪ್ರದಶರ್ಿಸಬಲ್ಲರು, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಇತರರಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡಲು ಮಾತ್ರ ಸಮರ್ಥರು.  ಯಾರಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡೂ ಗುಣಗಳೂ ಸಂಗಮಿಸಿವೆಯೋ ಅವರೇ ಶಿಕ್ಷಕರ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇರತಕ್ಕವರು.  “ತಿಳಿದು ಪೇಳಲಿ ಬೇಕು” ಎನ್ನುವ ಮಾತು ಆರ್ಕೆಎಸ್ ಅಂಥವರಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿರಬೇಕು.”
ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿ ಅವರು ತುಂಬಾ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನವರು.  ಸಮಯಪಾಲನೆ ಹಾಗೂ ಅಭ್ಯಾಸ ಇವೆರಡರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಅವರು ಯಾವ ರಾಜಿಗೂ ಸಿದ್ಧವಿಲ್ಲದವರು.  ಅವರಿಗೆ “ರಾಗ ಕೃತಿಗಳ ಪಾಠಾಂತರ ಶುದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು.  ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೂ ದುರ್ಬಲತೆ ಇಣುಕಬಾರದು, ಅತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ತುಂಬಿರಬೇಕು.  ಉಚ್ಚಾರಣೆ ಸ್ಪಷ್ಟಾತಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರಬೇಕು, ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಅಗಿಯಬಾರದು; ಕಾಲಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಏರುಪೇರಾಗುವಂತಿಲ್ಲ, ಸಮತೆ ಸಾಧಿಸಬೇಕು; ಭಾವ ಶೈಥಿಲ್ಯ ಎಲ್ಲೂ ಕೂಡದು, ತನ್ನನ್ನೇ ಅಪರ್ಿಸಿಕೊಂಡಿರಬೇಕು.  ಇದು ಅವರ ಪಾಠದಲ್ಲಿನ ಪಂಚಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರ.” (ಟಿ.ಎಸ್.ಸತ್ಯವತಿ)  ಗುರುವಾಗಿ ಅವರು ಆಕಾಶವಾಣಿಯಲ್ಲಿಯೂ ತುಂಬಾ ಜನಪ್ರಿಯರು. ಆಕಾಶವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ನಡೆಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ‘ಗಾನವಿಹಾರ – ಸಂಗೀತಪಾಠ’ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಬಹಳ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿತ್ತು.
ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರಿಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೇ ಸಂಗೀತ ಕಲಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಅವರು ಹಾಗೆಯೇ ಪಾಠ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.  ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರ ಬಳಿ ಅತ್ಯಪೂರ್ವವಾದ ಕೃತಿಸಂಗ್ರಹವಿದೆ.  ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರು ತಾವು ಪರಿಷ್ಕರಿಸಿರುವ ಹಳೆಯ, ಅಪರೂಪದ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ವಿದ್ಯಾಥರ್ಿಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಯುವಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದಾರೆ.  1973ರಲ್ಲೇ ಬೆಂಗಳೂರು ಕಾಪರ್ೊರೇಷನ್ ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರಿಗೆ ‘ಅತ್ಯುತ್ಕೃಷ್ಟ ಗುರು’ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿ ಗೌರವಿಸಿತು.
ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರು ಸ್ವಂತ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ  ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸ್ವತಂತ್ರ ಶೈಲಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಅದು ಈಗಾಗಲೇ ಇದ್ದ ಒಂದು ಘನ ಪರಂಪರೆಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೇ ಇತ್ತು.  “ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ತೊರೆಯದೆ ಸೃಷ್ಟ್ಯಾತ್ಮಕವಾಗಿರುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಸಂಗೀತ” ಎನ್ನುವುದು ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಾಗಿತ್ತು.  ಆಕಾಶವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಸರ ಪದಗಳಿಗೆ ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜಿಸುವಾಗಲೂ ಅವರ ಈ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದೆ.  ಅವರು ದಾಸರ ಪದಗಳ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ರಾಗ ಮತ್ತು ತಾಳವನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಇಂದಿನ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವಂತಹ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗುವಂತಹ ಉಡುಗೆ ತೊಡುಗೆಯಿಂದ ಅವನ್ನು ಸಿಂಗರಿಸಿದರು.  ಹಾಗಾಗಿಯೇ “ಕನರ್ಾಟಕದ ದಾಸಕೂಟದ ಸಂಗೀತ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರ ಕೊಡುಗೆ ದೊಡ್ಡದು.” ಎಂದು ವೀಣಾ ದೊರೆಸ್ವಾಮಿ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಈ ಸಂಗೀತ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಆನಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಅವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಸ್ಪಷ್ಟವಿದೆ.  “ಕಲಾವಿದನ ಮೊದಲನೆಯ ಗಮನ  ಅರಿಯಾಕುಡಿಯವರು ಹೇಳುವಂತೆ ರಸಿಕರತ್ತ ಇರಬೇಕು.    ನಾನು ಶೆೆಮ್ಮಂಗುಡಿ ಮತ್ತು ಮಹಾರಾಜಪುರಂ ಅವರ ಕಛೇರಿಯ ಪಂಥವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತೇನೆ.  ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಲಯಶುದ್ಧಿ; ಕೃತಿಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಸ್ತುತಿ ಮತ್ತು ಕಾಲಪ್ರಮಾಣ ತುಂಬಾ ಮುಖ್ಯ.  ರಾಗವಿನ್ಯಾಸ, ಕೃತಿಪ್ರಸ್ತುತಿ ಮತ್ತು ಸ್ವರಪ್ರಸ್ತಾರ ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಹಿತವಾದ ಸಂಬಂಧವಿರಬೇಕು. ದೀಕ್ಷಿತರು ತಮ್ಮ ‘ಭಜರೇ ರೇ ಚಿತ್ತ’ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವಂತೆ ಭಾವ, ರಾಗ ಮತ್ತು ತಾಳ ಇವುಗಳ ಔಚಿತ್ಯಪೂರ್ಣ ಮಿಶ್ರಣವಿರಬೇಕು.  ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಯು ಹಿರಿಯರು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಎಲ್ಲೆಯೊಳಗೆ ಇರಬೇಕು.   ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಸವಾಲಿರುವುದು ರಕ್ತಿರಾಗಗಳಲ್ಲಿ ರಾಗ ತಾನ ಪಲ್ಲವಿಯನ್ನು ಹಾಡುವುದೇ ಹೊರತು ವಿವಾದಿ ರಾಗಗಳಲ್ಲಲ್ಲ.  ಹಿಂದಿನವರಿಗೆ ಈ ರಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಡುವ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಸುಳ್ಳು ಅವರಿಗೆ ಅದು ತಮ್ಮ ಪರಂಪರೆ ಅಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಅರಿವಿತ್ತು.”  ಅಂತೆಯೇ ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಹಾಡಲು ತುಂಬಾ ಸರಕಿರುವಾಗ ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನ ಶೈಲಿಗಳಿರುವಾಗ, ಹಿಂದುಸ್ತಾನಿ ಅಥವಾ ಇತರ ಶೈಲಿಗಳ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಬೇಕಾ, ಎನ್ನುವುದೂ ಅವರನ್ನು ಕಾಡಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆ. (ಸಂದರ್ಶನ-ವಿದ್ವಾನ್ ರವಿಕಿರಣ್).
ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರು ತುಂಬಾ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಮತ್ತು ಒಳನೋಟಗಳಿರುವ ಸಂಗೀತಗಾರರು.  ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಟೇಪ್ರೆಕಾರ್ಡರ್, ವಿಡಿಯೋ, ಸಿಡಿ ಮುಂತಾದ ಯಾವುದೇ ಉಪಕರಣಗಳೂ ಗುರುವಿಗೆ ಪಯರ್ಾಯವಲ್ಲ.  ಸಂಗೀತದ ಕಲಿಕೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಗುರುವಿಲ್ಲದೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ತ್ಯಾಗರಾಜರ ‘ಗುರುಲೇಕ ಇಟುವಂಟಿ’ ಕೃತಿಯನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ (ಸಂದರ್ಶನ-ವಿದ್ವಾನ್ ರವಿಕಿರಣ್).
ಯುವಪೀಳಿಗೆಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಬಲ್ಲಂಥ ಹಲವಾರು ಅಂಶಗಳು ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ.  “ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರದ್ದು ತುಂಬಾ ಸ್ಫುಟವಾದ ಉಚ್ಚಾರ.  ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲೂ ಚ್ಯುತಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.  ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ್ದು ಅವರ ಅಗಾಧವಾದ ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿ.  ಅವರು ಎಂದೂ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ನೋಡಿ ಹಾಡಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ.  ಅವರು ‘ಫುಲ್ ಥ್ರೋಟೆಡ್’ ಆಗಿ ತುಂಬು ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.  ಈ ಬಾರಿಯ ಅಕಾಡೆಮಿ ಸಂಗೀತ ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಜನ ಯುವಕಲಾವಿದರು ತಾರಸ್ಥಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡುವಾಗ ಕ್ಷೀಣ ಕಂಠದಲ್ಲಿ (ಕ್ರೂನ್)ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನೇದನೂರಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅಂತಹ ಹಿರಿಯರು ತಾರಸ್ಥಾಯಿಯಲ್ಲೂ ಕಂಠಬಿಟ್ಟು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ‘ಶ್ರುತಿ’ ಪತ್ರಿಕೆ ವರದಿಮಾಡಿದೆ.” (ಎನ್ಎಸ್ಕೆ)
ಅವರು ಶ್ರೋತೃಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸುವುದನ್ನೇ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿಯೂ ಹಾಡುವವರಲ್ಲ.  ಶ್ರೋತೃಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ.  ಆದರೆ ಎಲ್ಲೂ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.  ಅಪಾರವಾದ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡ ಅವರು ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾತ್ಯಕ್ಷಿಕೆಯನ್ನಾಗಲೀ ಪೂರ್ವಸಿದ್ಧತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆದು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಅವರು ಎಲ್ಲೂ ಒಂದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾತು ಆಡುವುದಿಲ್ಲ.  ಮೈಕ್ ಸಿಕ್ಕಿದೆ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಅವರ ಜಾಯಮಾನದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲ.” (ಎನ್ಎಸ್ಕೆ.)    ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಲೀಸಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಯಾವ ಸಿದ್ಧತೆಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಕಛೇರಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾತ್ಯಕ್ಷಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ನಮ್ಮ ಯುವಪೀಳಿಗೆ ಇವರ ಈ ಶಿಸ್ತನ್ನು ಕಲಿಯಲೇಬೇಕಾದ ತುತರ್ಿದೆ.
ಸಂಗೀತ ಮಾತ್ರ ಶುದ್ಧವಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು ಕಲಾವಿದನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಚಾರಿತ್ರ್ಯ ಹಾಗೂ ಬದುಕು ಎರಡೂ ಶುದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು.  ಸಂಗೀತಗಾರನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಚಾರಿತ್ರ್ಯವೂ ಸಂಗೀತದ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಮನುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಗೀತ ಎರಡೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಎಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸಿಲ್ಲ.  ಈ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ನಂಬಿಕೆ ಅವರ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಸಂಗೀತ ಎರಡರಲ್ಲೂ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.  ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಷಾದದ ಎಳೆಯೂ ಇದೆ ನಮ್ಮ ಯುವಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಕುರಿತು.  “ಇಂದು ದೊಡ್ಡವನಾಗಬೇಕು, ಬೆಳೀಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಮನಸ್ಸೇ ನಮ್ಮ ಯುವಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ.  ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದು ಒಂದಿದೆ ಎನ್ನುವ ದೃಷ್ಟಿಯೇ ಅವರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ.” ಎಂದು ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಇಂತಹ ಶುದ್ಧ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ, ಮೌಲ್ಯಯುತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವುಳ್ಳ ಶ್ರೀಕಂಠನ್ ಅವರ ಸಂಗೀತ ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿಯಲಿ ಮತ್ತೆ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಬಲ್ಲ ಅವರಂಥ ಸಂಗೀತಗಾರರ ಸಂತತಿ ಸಾವಿರವಾಗಲಿ ಎನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲಾ ಕಲಾಭಿಮಾನಿಗಳ ಕೋರಿಕೆ.

by shylaja

photo by T S Venugopal

Recommended Posts

Leave a Comment

Contact Us

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, ASAP

Not readable? Change text.